„swedkim. Karolem XII. którego nieopatrznie sprowokował do wojny, postanowi! zawrzeć z nim pokój za wszelką cenę. By przedwcześnie nie urazić sprzymierzonego z nim cara Piotra 1, zdecydował się prowadzić pertraktacje w sposób niekonwencjonalny. Tę delikatną misję powierzył właśnie Aurorze.
Biedna, starzejąca się Kónigsmark, wnuczka szwedzkiego feldmarszałka, pospieszyła do Karola aż na Litwę. Młody król nie byl jednak lasy na kobiece wdzięki, wręcz przeciwnie uchodził za niepoprawnego antyfeministę. Nie udzielił też Aurorze widzenia, choć wstawiał się za nią gorąco jego zaufany hrabia Pipcr. i nakazał, by oddaliła się z obozu.
Wysłanniczka polskiego króla do polecenia zastosowała się, ale też z powierzonej jej misji nie zrezygnowała i postanowiła spotkać się z Karolem, zastępując mu drogę podczas codziennej przejażdżki konnej niby to niespodziewanie. Jeszcze wierzyła w siłę swej urody i w swoją aktorską zalotność. Zawsze dotąd kiedy tylko chciała odnosiła sukcesy.
Wolter w swoim dziele ..Histoircde C harles Xli. Koi de. Sucdc" tak tę scenę opisał .,W istocie spotkała go na bardzo wąskiej drodze; skoro go tylko dostrzegła, wysiadła z powozu; król ukłonił się jej i, nie wypowiadając ani słowa, odwrócił momentalnie konia, tak że hrabina von Kónigsmark z tej podróży jeno takie zadośćuczynienie odnieść mogła, iż król Szwedów przeląkł się jej wdzięków".“(7)