„Upadek winnic północy rozpoczął się oczywiście od wybrzeży, gdzie stosunkowo tani transport morski pozwalał pić wino lepsze i tańsze niż z własnych winnic. Rozwój floty w krajach północnych, związany z wielkimi odkryciami (ale nie tylko), powodował powstanie nowych układów, konfiguracji, możliwości handlowych i transportowych, na przykład wina z Bordeaux docierały masowo transportem morskim do Bretanii i Normandii, przez co tamtejsze winnice straciły rację bytu.
Upadek winnic polskich mieści się w tym ogólnoeuropejskim nurcie i, pomimo specyficznych uwarunkowań, w gruncie rzeczy jest typowy.
XVI wiek. Europa Zachodnia intensywnie rozwija się. Nowy Świat jest już. odkryty, eksploatowany, wpływa na światową koniunkturę. Anglia, Flandria, Niderlandy rozwijają się gwałtownie, w tamtym regionie sytuuje się teraz centrum świata. Ale przecież także w innych regionach dzieją się rzeczy dawniej niebywałe. Formują się imperia kolonialne. Bezpośredni z tym związek ma erupcja urbanizacyjna. Jak się szacuje, na początku XVI wieku w Europie Zachodniej i Południowej jedynie 26 miast liczyło powyżej 40 000 mieszkańców pod koniec tego stulecia już dwukrotnie więcej, w tym kolosy stutysięczne (Rzym, Sewilla, Amsterdam, Lizbona, Palermo, Antwerpia) oraz stupięćdziesięciotysięczne (Konstantynopol, Londyn, Paryż, Mediolan, Neapol, Wenecja). W tych warunkach musiało dojść do kryzysu zbożowego — tak wielkie aglomeracje miejskie zużywały masę zboża, nie produkując go. W XVI wieku wystąpiło ostre, ogólnoeuropejskie zapotrzebowanie na zboże. Nieurodzaj w 1556 roku i w następstwie tego głód w 1557 roku spowodowały ogólnoeuropejski krach finansowy. O jego rozmiarach może świadczyć fakt. że wiąże się z nim ogłoszenie bankructwa przez monarchię hiszpańską. Dla tych. którzy“(11)