„W 1685 r. emigranci hugonoccy przenieśli doświadczenia farbiarskie do innych krajów, głównie Anglii, gdzie już w XVIII w. powstało piśmiennictwo naukowe i techniczne w tej dziedzinie. W 1785 r. odkryto zaprawianie czerwieni tureckiej cyną. Wielkie zapotrzebowanie na ten barwnik we Francji spowodowało uprawę marzanny na wielką skalę. Substancję barwiącą tej rośliny, zwaną alizaryną, wydobyto po raz pierwszy w 1826 r., ustalając naturę chemiczną tego związku. W 1868 r. chemicy niemieccy uzyskali go syntetycznie i już w rok później zaczęto wyrabiać go fabrycznie, co oczywiście położyło kres uprawie marzanny. Wynalazek ten zapoczątkował odkrycie dalszych bardzo trwałych i cennych barwników alizarynowych. Podobny los spotkał indygowca.
Farbiarstwo nowoczesne rozpoczyna nową epokę od wprowadzenia barwników sztucznych, których najważniejszym źródłem surowców i związków podstawowych dla syntezy organicznej jest maź, czyli smoła pogazowa, jako wytwór uboczny gazownictwa lub suchej destylacji węgla kamiennego. Temu właśnie źródłu zawdzięczamy powstanie pierwszych syntetycznych środków leczniczych i barwników.
Lata następne były bardzo płodne w dalsze odkrycia. Do najważniejszych zdobyczy owych czasów należy odkrycie związków dwuazowych. Odkrycie to jest niewyczerpaną kopalnią barwników azowych, zdumiewających łatwością wyrobu, bogactwem barw i wszechstronnością zastosowania praktycznego. Z czasem wśród tych barwników odnaleziono barwniki działające na włókno roślinne, bezpośrednio, czyli barwiące ten rodzaj włókna niemal bez żadnych dodatków, wprost z gorącej kąpieli wodnej. Pierwszy barwnik tego rodzaju otrzymano w Łodzi w 1883 r. Powstają „barwniki anilinowe" — smołowe, czyli „barwniki organiczne syntetyczne".“(5)